Menu Close

Category: අහස් වියන යට

සමීර අයියා වෙත

 මගේ මේ වචන හරි පුංචියිඔබ වැනි සිංහල, සංස්කෘත භාශා ප්‍රවීණයෙක් ලග..ඔබ වැනි කතුවරෙයෙක් ලග, නිසදැස් කරුවෙක් ලග..ඒත් මම ලියනවා මෙහෙම,කැම්පස් එකේ එක තෝසෙ බෙදාගෙන කාපු…

වේදිකාව

 ආදරණීය ජිම් එක,උබ නම් එදා වගේමයි,ඉස්සර වගේ අපි දිහා බලල,හිනා වෙනවා.”ලගින් යන්නෙ ඇතුලට එන්නේ නැද්ද?”  අහනවා වගේ.අපි වරද්ද වරද්ද නටපුවා,කරණම් පිමි වැරදිලා වැටුනු ඒවා,මතක් වෙලා…

තනිවෙච්ච අතීතය

උළු වහලෙට මකුළු දැලින් රටාව වැටිලාමහ ග්‍රීෂ්මෙ දරාන උන් කතා කියනවාබූව තියෙන කොළ අතු මිට රිටකට බැඳලාඅතු මිටියෙන් වහලය ඇමදුව සිහිවෙනවාපරාලයයි යටලීයයි ටික ටික දිරලාඅපිටත්…

වීදී සරන්නෙකු නොවෙමි

අවාරයේ පිපි රොබරෝසියා මලක් අත්තේ සිර වෙලාපාලමේ යට තනි වු ලෝකයෙ පිටට පිට දී ළංවෙලාබොල්ගොඩට ඉහළින් වැටුණු කජුකැලේ පාරෙදි තනි වෙලාගෙවූ මතකය අපහැදිලි වී හදේ…

අවශේෂ

ගමේ පල්ලියේගීතිකා ඇසුනාකුරුසෙටත් ඉහළින් තරුවක් දිලුණාඅඩක් පෑයූ සඳක්  අහසේ        කලු වලාවක් එක්ක වැහුණා…//ගීතිකා හඬ…දසන් රැඳුණාඅල්තාරේ මත…පහන් දැවුණාපුංචි උන්ගේ…නෙත් පියන් පත්,යොමාගෙන දිලි දිලී තිබුණාවඳින…

මොරටුවත් ලස්සනයි

මහවැලිය තරමටමබොල්ගොඩත් ලස්සනයි..යන්ත්‍ර මෙන් දිව්වාට ඒ හිතුත් ලස්සනයි..කදු වලා නැතුවාට කජු කැලෙත් ලස්සනයි..ගිම්හානෙ පෙම් බැන්ද මොරටුවත් ලස්සනයි..- රුචිර වීරකෝන් -06.03.2020

“වල” කැන්ටිමේ ගෙවූ හවස්

ආදරණීය වල,එදා මෙන් අද සවස් වරුවෙත් වලට මහ වැසි එන්නැතී..කවි ලියන්නට පෙම් කරන්නට කවුරුත් ම එහි නැතුවැතී..රෑ ගනන් මෙහි පහන් කල හැටි සිහි වෙවී හඬමින් ඇතී..වැස්ස එක්කම අපිත්…

සැමරුම

යදම් වැල් පුරුක් මෙන් එකිනෙකට යා වෙච්ච..රට රකින දෑත් ඇත නිවසෙ තැන හිස් වෙච්ච..දිවි පුදා රැක ගත්ත මව් බිමට පණ වෙච්ච..විරුවනේ අපි ණයයි අපෙ පිනට ඉපදිච්ච..- රුචිර වීරකෝන් -18.05.2020

Never Give Up

උඹ ජීවිතේ බිංදුවෙන්ම පටන් ගත්ත එකෙක් වෙන්න පුලුවන් ලැබීම කියන දේ විවිධාකාරයිසමහර මිනිස්සු උපතින්ම සල්ලි කාරයොසමහර මිනිස්සු උපතින්ම ඉගෙන ගන්න දක්ශයොසමහර මිනිස්සුන්ට ඒ දෙකම නෑඉගෙනෙ ගන්න…

ගෙවුනු මතක

හසරැල් කදුලැල් විරහව සෙනෙහස දුන්නු ලැබුනු හිත් යාය පුරා..මහ රෑ වෙනකන් අඩි හැඩ වැඩ කර නැටූ ගැයූ අපි වෙහෙස දරා..අද හරි පාලුයි එදවස් සිහි වෙයි අපේ රුව මැවී…

නොලියූ කතා

මොරටුවෙදි පෑහෙන්න සිත් එක්ක පෙම් පිරූ ගස් තවත් ගහට ගහ සොයනවා.. හමුනොවුනු දැන උන්නු සිත් හොරා පෙම් කෙරූ මතකයන් හැම තැනම තියනවා.. දවස් සති මාස…

මගෙ නම ලියැවුණු ඩෙස් එක අදටත් තියනව ඇති පන්තියෙ මුල්ලේ

දවසේ අවසන් කණිසම තෙක් අපි ඇගිලි ගැන්න පන්තිය මුල්ලේ.. එක බත් පත කා හිනැහුන සැනසුන සරදම් කරගත් ඩෙස් පල්ලේ.. පාට පාට හුණු කූරෙන් ලියැවුණු සෙනෙහස…

Hiking සෙත් කවි

ඇවිද්ද පය දහස් වටී පිං වේවා කදු මුදුනෙදි ගිමන් වෙහෙස නැති වේවා තියන කදු මුදුන් තව ලස්සන වේවා මෙදා සැරෙත් ආසාවට අපි ආවා දඹ වැහි නැතිව පොඩි පොද පමණක් වේවා අව් රැස් නිවා මද නල තව පැතිරේවා කදු මුදුනෙදි විඩාව අමතක වේවා හයිකින් උණ ඇති උන් තව ඇති වේවා මගෙ මව්බිමයි ගහ කොල වැලයි රැකදේවා කදු නගින්න හිතේ හයිය වැඩි වේවා කෙල්ලො කොල්ලො හැම දෙවියන් රැකදේවා වැඩි වැඩියෙන් හයික් යන්න සෙට් වේවා

ඔබ නැතුව

ඇහැළ මල් වල ගාව ලස්සනට පිපීයන් නුඹ එක්ක හිටි කාලෙ මැවි මැවී පෙනීයන් ගුලේ කැන්ටිමෙ අයිනෙ දාපු ඇක මැවීයන් තනිව පිය මනින මට පාලු නොම දැනීයන් මහවැලිය තරමටම බොල්ගොඩත් දිවුරාවි මොරටුවෙන් පිපි මලුත් ලොවට ජීවය දේවි ගී සින්දු කුරුටු ගෑ බිත්ති හෙටටත් වේවි ඉතුරු කල මතක අපෙ කාලයත් වලලාවි

දෙකෙලවර

අහස වසාගෙන වැහි කළු පැමිනේවී නිමේශයෙන් අහස හඩයි නුඹ යාවී අවසන් මොහොත තෙක් ආලෝකය දේවී ඝන වැහි වළා අතරත් හිරු පායාවී දුකයි සැපයි සම සම අයුරින් වේවී එකට තබන පා කොහෙ හී හමු වේවී සරසවියයි වාට්ටුවයි දුර වේවී හෙටට වඩා මතකය ලස්සන වේවී

දිනුම

කවි ලියාවි හරි හරියට ෆයිනල් ගහන එවුන් වෙනුවෙන්.. අපේ හිත් වලත් තිබුනා හරි සද්දෙට පැතුමක් ඒක උබලා වෙනුවෙන්.. අපේ ඇස් පින් මදි ඇති දැක්මට උබලා…

සද වලාව

ඔබේ උකුලෙන් ඔලුව තියන් අහස දිහා බලන්න  ගස් අස්සෙන් පෙනෙනා හද වලාව මට දකින්න අපේ වෙලා මුමුණපු ඒ කවි ගී රැල් අහන්න ආසයි මට ආයෙත්…

කිරි සුවද

කිරි සුවඳක් තවම කොහෙද පුංචි පුතේ අඩු මාසෙන් ඇවිදින් නුඹ හිටියෙ පුතේ එලි වෙනකං නුබ ගැන ලතැවුණා පුතේ අම්මා නොවෙමි නර්ස් නැන්දි මමයි පුතේ –…