Menu Close

වීදි දැරිය


හිරුගේ තද රැසින් හිස මගෙ                කකියනවා
නිරුවත් දෙපා පොඩි පාරට දිය                 වෙනවා
අහරක් නොමැති ගත මාගේ                වෙවුලනවා
මළ කෑ ටින් කබල තවමත්                 වේලෙනවා
කුසගිනි දැනේ මහමෙරුවට වඩා                  මට
නැග එයි මවුගෙ මතකය දුක්             නසන්නට
කඳුලැළි වැටුණි නෙතඟින් මවු නැති           දුකට
යන්නට සිතුනිදෝ තනිකම දීලා                   මට
වීදියෙ කෙළවරේ නුග ගස සෙවණ              යට
තනිකම තුරුලෙ උණුසුම් වෙමි              සීතලට
මවකගෙ තුරුලෙ උණුසුම හිමි නැහැනෙ     මට 
මා දැක නොම යන්න අඳ මිනිසෙකු        ලෙසට  

%d bloggers like this: