Menu Close

114. ඔබ ගියාම දුක මටදී

තවත් කඳුලක් හුඟක් හීතල නෙතේ අග්ගිස්සෙහි තියා
කිසිත් නොකියම දුටුව පමණින් නික්ම නිහඬව ඔබ ගියා
නවත් වන්නෙම නැතුව වදවෙන හිතට එගැනම ගතු කියා
අදත් තනිවෙමි අපේ මතකයෙ බිඳුණු හීනෙක ඇස් පියා

දුරින් හුස්මක් තරම් ඈතට වත් නොයන්නැයි මුමුණමින්
හිතින් මොහොතක් වෙන් නොවී ළඟ හිටිය අන්දම සෙනෙහසින්
ඉතින් දැන් නම් හුඟක් ඈතයි කැඩුණු හිත ඇත විසිරෙමින්
කමක් නෑ ඔබ ඉන්නවා නම් ඔබේ සිහිනෙට ලං වෙමින්

නිමක් නැති සිතුවිලි අනන්තෙක තනිව ඔහෙ සැරිසරනවා
ඇවිත් යන්නට මොහොතකට හරි ආයෙ ඒ යයි හිතනවා
තවත් උපදින හිතේ සෙනෙහස කොහේ තිබුණිද හොයනවා
නැතත් ඉස්සර වගේ ඇගයුම් තාම මං කවි ලියනවා
(පින්තූරය අන්තර්ජාලයෙනි)

%d bloggers like this: