Menu Close

පණ්ඩුකාභය

ගුරුකුල සදිසි කම්මල මැද සිත පැහැදි.
ගිනි ගෙන අවුත් මඟහැර ආ මරු නුදුටි.
වැව්මැද දඟකමින් ආයෙත් මරු සැඟවී.
බෑණා නොවේ උන් දුටු  පස මිතු සදිසි.
නුග පත් සැලෙන සේ සසැලෙන මුදු හදින.
වගවත් සුලෙල වූ ස්වණ්ණය දද ලෙලෙන.
සැදැහැත් සිරින් පා අඩි ඔසවා යනෙන.
කගපත් සැලුනේ දස්කම් බවකින් සහජ.
සඳ එන පමාවෙන් දුවනා අස් දුටිමි.
ස්වර්ණ පාලියම සසැලී ඇත සැඟවී.
ගිරිකඩ පව් වැටිය පාමුල හද පිපිණි.
සසර සරන පෙම විකසිත වී දිලිනි.

%d bloggers like this: